ben küçükken ...

ananem

2010-05-13T13:51:00.002+03:00

herkesin sevdiği yemeği aklında tutup, her geleni gönlünü hoş, midesi dolu uğurlayan bir ananem vardı. vefat ettiğinde çantasından bir tane kırmızı ruj ve tüm torunlarının vesikalık fotoğrafları çıktı...

boy...

2009-03-25T13:12:00.002+02:00

ilk önce boyum bir an önce uzasın istiyordum, okul bahçesindeki sıralarda en arkada tek başıma kaldığımı fark edince bu isteğimden vazgeçtim...

an

2008-12-04T15:22:00.001+02:00

ben küçükken henüz hatırlayıp hüzünleneceğim anılar biriktirmemiştim...

1000-a

2008-10-09T11:08:00.002+02:00

belki bu hikayeyi daha önce de anlattım... olsun...

boyun bir metre bile değildi ve ben küçücük annemin ellerini tutmak için ancak yetişiyordum belki. uzun bir caddenin daha başlarındayken, o binaya yaklaşacağımızı hatırlar heyecanlanır ve biraz da korkardım. öyle yüksek bir bina nasıl yapılmıştı aklım almıyordu zaten ama asıl önemlisi nasıl o kadar büyük bir kola şişesi boyanmıştı üstüne? yanından geçerken kafamı kaldırıp bakmaya çalıştığımda başım döndüğünden korkudan koşarak geçmeye çalışırdım oradan. annem anlamazdı telaşımı, bina da yükseldikçe yükselirdi sanki.
şimdi o bina duruyor, kola şişesi olmadan duruyor ama duruyor işte. alçalmış sanki, yaşlandıkça küçülen insanlar gibi küçücük kalmış gibi. yine de benim boyum o günden beri hiç uzamamış gibi...

ba

2008-06-10T18:09:00.004+03:00

ben küçükken hep sen vardın, büyüdükten sonra da hep sen ol istedim. her anımın bir yerine sıkıştırdım seni. varlığınla yazamadığım anılarıma sonradan ekledim seni. burada bir şeyler anlatmaya başladığımda da sen vardın. sen olduğun yerde kal istedim. kötü anılarla da olsa okudukça yazdıkça sen olayım istedim. her yılın haziran ayında sana bir mektup yazdım. çoğunlukla acıyla başlayıp, isyanla yükselen cümleler sıraladım. her haziran canımı acıttı, ben de buna izin verdim. seni acımla dirilttim ve ayakta tuttum. yıllardır gelmedim yanına. eskiden olsa gelirdik, sulardık beyaz mermeri, yıkardık. mermerin sonundaki kuş suluğuna koyardık suyu. başucundaki çam ağacına dokunurdum ben. seninle büyüdüğünü düşünürdüm. ağlardım biraz. anlatacak çok şeyim olmazdı. eskiden olsa, yanına gelmeye cesaretim olurdu. eskiden olsa özlem içimde bu kadar büyümüş olmazdı. ben yanına geldikten sonra toparlanamamaktan korkmazdım. sunny'nin yazdıklarını okudum. kaybedince artık büyüyemez olduğumuzu düşündüm. kaybedince hep özlediğimizi, yalnızlığın bitmeyişini hiç kabullenemeyeceğimizi hatırladım. içim acıdı. içimin acıyışı hazirana denk geldi. haziranda ölmek zor biliyorum, haziran yaşamak da zor. sahi ekimde ölmek... hava serin ama güneşliyken, ben uğurböceklerine gömülmüşken, toprak toprak üstüne atılırken... ekimde ölmek, haziranda anılmak... sahi, nasıl?
ben küçükken sen vardın. şimdi ben büyüyememişken hala, yine varsın. bir haziran daha biniyor tepeme. bir haziran ortasında daha gelmiyorsun. bir haziran ortasında ben bir şey yok gibi yapıyorum.

saç

2008-05-16T15:27:00.001+03:00

saççekme hususundaki tespitlerimi bilen bilir...

1

2

doğar/doğmaz

2008-05-08T12:27:00.003+03:00

hayatımda geçirdiğim en güzel doğum gününden daha önce de bahsetmiştim. o gün her sene geliyor gibi olsa da, bir daha geri gelmeyecek, biliyorum. bu blog 27 Nisan'da bir yaşına girmiş. ve ben fark etmemişim. kendi doğum günümü sevmediğimden olsa gerek, "ben küçükken"in doğum gününü de önemsememişim.

sevgili blog'um, hoşgeldin, iyi ki geldin...
ama maalesef büyüyoruz...

yanak

2008-05-06T11:04:00.004+03:00

gitmesinler diye ayakkabılarını sakladığımı anlatmıştım ya. yine saklasam yine kalırlar mı? biraz daha uzun kalıp, saçlarımı parmaklarıyla karıştırır, yanaklarıma o parmakların uçlarıyla dokunurlar... mı... beklesem peki, dönerken renkli kağıtlarla kaplı şemsiye şeklinde çikolatalardan getirecekler mi... yine de oradan bile severler mi... mi... mı... mu...

çeşme

2008-04-21T11:56:00.002+02:00

denizi görünce heyecanlanırdım...

bir deniz vardı uçsuz bucaksız, soğuk mu soğuk. ayak paymaklarım babamın kollarının arasından değerdi suya. suyun içi balık kaynıyordu, ahtapotlar da vardı az ileride. bir deniz buz gibi...

ve dün, o deniz yine buz gibi. ayak parmaklarım çoktan uzamış bacaklarımın bitiminde, ayaklarımın ucunda değiyorlar denize. babamı arıyor gözlerim. ayak parmaklarım üşüyor. balıklar yerli yerinde, ahtapotları göremiyorum.

bir deniz buz gibi, dünden ve daha öncesinden değişmeden bana kendini hatırlatan...

kayıp

2008-04-16T09:00:00.002+02:00

en çok kalabalığın içinde annemi bulamamaktan, uzun yolculuklarda moladan sonra otobüsü bulamamaktan, molada gidilen tuvaletin ardından otobüse yetişemekten korkardım... büyüyünce kayboldum...

ayak

2008-03-26T16:53:00.001+02:00

gitmelerinden korkup ayakkabılarını saklardım. bulur, giderlerdi...

hop

2008-03-12T12:25:00.002+02:00

akşamları odanın kapısından yatağın üzerine zıplardım. kapıdan yatağa kadar olan kısmı bi türlü yürüyerek geçemezdim. yatağın altından eller uzanırdı çünkü. ama -neyse ki- o eller yatağın üzerine uzanamazdı bi türlü...

uzak

2008-03-06T09:28:00.000+02:00

ölüme anlam veremezdim...
değişen bir şey olmadı...

kırık

2008-02-25T14:33:00.004+02:00

oyuncaklarımı apartmanın bahçesine indirir ve arkadaşlarımla birlikte sıraya girerek oynardım...
kendi bisikletime binmek için sıra beklediğim gibi...

büyüdüm, paramı tekbaşıma harcayamıyorum, sakız kutumdaki sakızları tek başıma çiğneyemiyorum, aklımı beynimi sevgimi dağıtmaya çalışıyorum,
biraz bana, biraz sana, biraz ona olsa çok mutlu oluyorum...

küçüktüm, herkes benim gibi düşünür sanırdım,
büyüdüm, zamanı bölüşmeye inanmadıklarını ve tamamını istediklerini anladım...

hayal kırıklığı...

saç

2008-02-18T13:33:00.004+02:00

saçlarımı çeken, oyuncaklarımı alıp kaçan benim kadar küçük bir çocuk vardı. bu kaçışların devamı büyüdüğümde yansıdı zihnime... büyüyünce anladım ki kaçıp, bir duvara yaslayıp sırtını, nefes nefese kalırmış, yanakları al al olurmuş, o saçlar mesela benim saçlarım onun için tam da parmaklar arasına dolanasıymış...
ben küçükken sapsarı saçlı masmavi gözlü benim kadar küçük bir çocuğa elimde kalan son oyuncağımı hediye edip öyle binmiştim arabaya. uzun uzun el sallamıştım araba giderken. gitmiştik, dönmemiştik, ama yanakları öyle al al orada kaldı o çocuklar.
büyümek ne zor bazen.

gel

2008-02-07T16:07:00.001+02:00

büyüyünce kendime gelmek istiyorum.

komacan kalpli küçücük prens

2008-02-05T15:19:00.000+02:00

Onlara “Pembe tuğlalardan yapılmış bir ev gördüm, pencerelerinin kenarında sardunyalar, çatısında güvercinler vardı” diyecek olsanız, böyle bir evi hayal edemezler bile. Onlara “Yüz bin dolar değerinde bir ev gördüm" demeniz gerekir. O zaman “Ah, ne kadar güzel bir ev!” diyeceklerdir.
İşte böyle. Bu yüzden de onlara “Küçük prens çok güzeldi, kahkaha atıyordu ve bir koyun istemişti. İşte bunlar onun var olduğunun kanıtıdır” deseniz, omuzlarını silkecek ve size çocuk muamelesi yapacaklardır. Ama “Onun geldiği gezegen Asteroid B-612” derseniz, size inanacaklar ve sorular sormaya başlayacaklardır. Onlar böyle işte. Bu zayıflıklarından yararlanmak doğru olmaz. Çocukların yetişkinlere karşı daima anlayışlı olmaları gerekir.

küçük prens'ten

otobüsbüyük

2008-01-29T18:15:00.001+02:00

en çok otobüsteki tutacaklara yetişebilecek kadar büyümeyi dilerdim. şimdi otobüsün içinde kimsenin göremeyeceği kadar küçülmeyi...

gelin!

2008-01-23T11:56:00.000+02:00

hiçbir zaman tülü başıma geçirip gelincilik oynamadım...

pempe

2008-01-18T09:04:00.000+02:00

meltem'in bloga bıraktığı not sağolsun... onunla hatırladım bu pembe panter oyuncaklarını. benim hiç sahip olmadığım fakat imreneerek baktığım, upuzun kolları ve bacakları olan, resimdekinden daha koyu renkli oyuncaklardı gibi hatırlıyorum...
bir de lahana bebekler vardı. kocamanlardı. sakız gibi kokarlardı.
yine küçücük olmak istiyorum :/

not: güzel bi fotoğrafını bulamadım internetten o yüzden ancak bununla idare edeceğiz...

ye

2007-12-14T14:57:00.000+02:00

meybuz yerdik,
çokomel yerdik,
etipuf yerdik,
altın ve şemsiye şeklin çikolatalardan yerdik,
mabel yerdik ve mabel'i meybıııl olarak değil mabel diye okurduk,
erik toplardık, kiraz toplardık, kayısı toplardık ağaçlardan, onları da yerdik,
annane börekleri yerdik,
mutluyduk, daha da mutlu olurduk,
sürekli yerdik, ama sıska kalmaya devam ederdik...

kıpkırmızı

2007-10-15T13:28:00.000+02:00

ben küçükken kocaman bir bahçe içindeki eski bir apartmanda oturuyorduk. apartmanda kaç daire olduğunu hatırlayamıyorum ama bir sürü çocuk olduğunu, mahellenin diğer çocuklarının da bizim apartmanın bahçesinde oynadığını hatırlıyorum.
biz oyuncaklarımızı paylaşırdık. benim kırmızı bir bisikletim vardı, babam sürpriz yapıp almıştı. ona binmek için mahallenin çocuklarıyla sıraya girer sırayla 2'şer tur binerdik. o zaman kendi bisikletim için mızıkçılık yapmazdım hiç.
şimdi kim alıp götürdüyse bisikletimi geri getirsin artık. iki tur da ben bineyim.

ben de...

2007-09-19T08:00:00.001+02:00

Korku

2007-08-27T22:58:00.000+03:00

Küçükken korku filmi izleyemedim hiç. Hoş, hala da izleyemem.

Bir filmin korkunç olup olmadığını öğrenmek istiyorsanız beni filmle aynı odaya koyun; eğer içeri girdiğinizde başım yastıkların altına gömülmüş haldeyse ve nefes alamıyorsam, çok iyi bir filmdir. Yok eğer oturmuş filmi izliyorsam...Hiç şansı yok, hasılat yapamaz.

Misal ben halaa Ring' i izleyebilmiş değilim. Çünkü heyet uygun bulmadı.

Neden böyle oldum? Valla ben küçükken annemler çalıştığı için, yaşlı bir teyze bakarmış bana. Küçük bir kasaba ve herkes birbirini tanıyor, yardıma koşuyor. Şimdi rahmetli olmuş bu teyzemizde yardıma koşarmış, ama o kasabanın "ölü yıkayıcısı"ymış. Şaka gibi değil mi? Üstelik bir de tarikat tarzı bir şeye üyeymiş.

Bütün bunlar benim her ezanda çığlık çığlığa ağlamam ve annemin bir gün işten eve erken gelmesi ile çözülmüş.

Ne gördüm ne yaşadım, hala bir sır. Ama şu yaşa geldim gece ezan sesini duyunca kaskatı kesilirim.

İlk Aşk!

2007-08-21T22:33:00.000+03:00

Her '75 doğumlu gibi Erol Evgin' e AŞIKTIM!!!

mutluluk

2007-08-20T10:03:00.000+03:00

kafası olmayan bi oyuncağım vardı. sarı plastikten bi vücut... en çok onu severdim...

ben ne zaman istesem ne olmasını istesem o olurdu... sanırım hayalgücüme sonsuz olabilme iznini veren yegane oyuncağım olduğu için en çok onunla oynamayı severdim...

bu karikatür bana o zamanı hatırlattı...

bi de nemruth'un anılarını...

bi gün o da anlatır belki o en güzel tahtayı... :)

Süper Baba

2007-08-16T22:39:00.000+03:00

Ben küçük bir çocukken elektrik kesintileri çok olurdu. Gerçi o zamanlar teknolojiye bağımlı değildik; tek bir televizyon kanalı vardı, o da daha renklenmemişti. Radyonun bize eşlik ettiği, "Yurttan Sesler" in birbirinden güzel eseri seslendirdiği ve "Radyo Tiyatrosu" - "Arkası Yarın" ların heyecanla takip edildiği dönemlerdi. Anlayacağınız kesintileri pek umursamadık.

Her neyse, işte o dönemde ben ve canım kardeşim babamın süper güçleri olduğunu öğrenmiştik!! Dün gibi hatırlarım; ne zaman elektrik kesilse babam bizimle birlikte tam ampulün altına gelecek şekilde yatar ve elektriği çağırırdı: Ellerimiz havada ampule doğru uzanmış...Sanki iple bir şey çekermiş gibi "Gel elektrik geellll geeelllll..." şarkısı eşliğinde elektriği çağırırdık ve her seferinde de gelirdi!

Bazen hemen çağırırdık, bazen de babam konsantre olmayı bekler ve hazır olunca çağırırdı. Elektrik bir kez kayıtsız kalmadı bu çağrılara.

Babamın elektriğe hükmedebildiğini görmek bizi hem heyecanlandırır hem de gururlandırırdı.

Tabii yıllar sonra işin aslını öğrendik; babacığım kesintiler önceden duyurulduğu için elektriğin kaçta geleceğini bilirmiş ve ona göre "hazır" olur, çağırırmış. Çocuğuz daha nereden bilelim! Gerçi bilsek bir şey değişir miydi? Bizim babamızın süper güçleri vardı ve hep olacak; en kötü anımızda hissedip bizi aradığında, kalbimiz kırıldığında bizimle birlikte gözyaşı döktüğünde...Her zaman süper o!

büyüyeceksin

2007-08-13T15:46:00.001+03:00

bazen "bunu düşünebilecek kadar büyüdün" oluyor
bazen "bunu yapamayacak kadar küçüksün"...

hangisi gerçek bilmiyorum...

dilerdim...

2007-07-16T10:24:00.000+03:00

gözlerimin mavi olmasını...
büyüyüp kocaman olmayı...
bi ablam olmasını dilerdim...

mavi gözü çoktan unuttum...
kocaman oldum ama büyüdüğümü söyleyemem...
bunların arasında gerçekleşen tek bi dileğim var ve çok güzel...
ablam...

ev-li

2007-07-16T10:20:00.001+03:00

asla evlenmeyeceğimi söylerdim...

ondan sonra yine büyüdüm...

yedi fil

2007-07-12T11:31:00.001+03:00

evimizde 7 tane cam fil vardı... aslında o zamanlar misafirdiğe gittiğimiz hemen hemen tüm evlerde vardı... hepsinin de ya burnu ya bacağı kırık olurdu... misafirlikte oynamayı en sevdiğim şey de hep o 7 fildi...

han

2007-07-04T08:47:00.000+03:00

kocaman bi handı, hanın içi boya kokardı. o kadar büyük bi handı ki kaybolacağımdan korkar, bırakamazdım babamın elini...
babam beni o gün anaokuluna götürmesin de o boya kokulu hana götürsün diye yalvarırdım. sarı bi renomuz vardı. içi kocamandı. rengi çok güzeldi. o arabaya binip de hana doğru yola çıkınca dünyanın en mutlu çocuğu olurdum...

sanırım geçen seneydi, o hanın biraz uzağında durup baktım. içeri girip bi daha çıkmamak istedim... ama sadece biraz uzağında durup baktım... enteresandı...

küçük prens

2007-06-27T10:30:00.000+03:00

hep çok sevdim... hep tekrar ettim.. her defasında duyarlılığına, güzelliğine, çocukluğuna, büyüklüğüne hayran kaldım.. gerkeç kadar naif ve keskin..

küçük prens'ten...

XXI

İşte tilki bu sırada ortaya çıktı.

- Günaydın, dedi tilki.

Küçük prens, nazikçe:

- Günaydın, diye karşılık verdi, arkasına baktı, ama hiç bir şey göremedi.

Bir ses:

- Buradayım, dedi, elma ağacının altında.
- Kimsin sen? dedi küçük prens. Çok güzel görünüyorsun.
- Ben bir tilkiyim, dedi tilki.
- Gel oynayalim, dedi küçük prens. Biraz düşündükten sonra sordu:
- "Evcilleştirmek" ne demek?

Tilki:

- Sen buralı değilsin, dedi, ne arıyorsun burada?
- İnsanları arıyorum, dedi küçük prens. "Evcilleştirmek" ne demek?

Tilki:

- İnsanların tüfekleri vardır, dedi. Hayvanları vururlar. Can sıkıcı bir
şeydir bu. Tavuk da yetiştirirler! İlgilendikleri tek şey budur. Sen tavuk mu
arıyorsun?
- Yoo.. dedi küçük prens. Ben dost arıyorum. "Evcilleştirmek" ne demek?
- Artık herkesin unuttuğu bir şey, dedi tilki. "Bağlantı kurmak" demektir.
- Bağlantı kurmak mı?
- Öyle ya, dedi tilki. Sen daha benim gözümde yüz binlerce başka çocuktan
ayırt edilmeyen küçük bir çocuksun. Sana ihtiyacım da yok. Senin de bana
ihtiyacın yok. Ben de senin gözünde yüzbinlerce başka tilkiden ayırt edilmeyen
bir tilkiyim. Ama, sen beni evcilleştirirsen, birbirimize gerekli oluruz. Sen
benim için dünya yüzünde biricik olursun. Ben de senin için dünya yüzünde
biricik.
- Biraz anlamaya başlıyorum, dedi küçük prens, bir çiçek var.. Galiba o beni
evcilleştirdi.
- Olabilir, dedi tilki. Dünya yüzünde her şey olur.
- Yok dünya yüzünde değil, dedi küçük prens.

Tilki birden meraklandı:

- Başka bir gezegende mi?
- Evet.
- O gezegende avcılar var mı?
- Yok.
- Bak bu ilginç bir şey! Ya tavuklar?
- Onlar da yok..

Tilki içini çekti:

- Hiç bir şey tam istediğim gibi olmuyor.

Ama sonra kafasını kurcalayan düşünceye döndü:

- Benim yaşantım çok tekdüze. Ben tavukları avlıyorum, insanlar da beni
avlıyorlar. Bütün tavuklar birbirine benzer, bütün insanlar da. Bu yüzden
biraz canım sıkılıyor. Ama sen beni evcilleştirirsen, yaşamıma ışık girmiş
gibi olacak. Bütün öteki ayak seslerinden farklı bir ayak sesini tanımayı
öğreneceğim. Öteki ayak sesleri beni toprağın altına kaçırıyor. Senin ayak
sesin beni yuvamdan dışarı çağıracak, bir türkü gibi. Sonra, bak şurada,
buğday tarlalarını görüyorsun ya. Ben ekmek yemem. Buğday benim bir işime
yaramaz. Buğday tarlaları bana hiç bir şey anımsatmaz. Üzücü bir şey bu! Ama
senin altın rengi saçların var. Onun için, sen beni evcilleştirdiğin zaman çok
güzel bir şey olacak! Altın renkli buğdaylar bana seni anımsatacak!
Buğdayların arasında esen rüzgarın sesini seveceğim.

Tilki sustu ve küçük prense uzun uzun baktı:

- Ne olursun.. Evcilleştir beni, dedi.
- Bunu sevinerek yaparım, diye karşılık verdi küçük prens. Ama zamanım
sınırlı. Keşfetmem gereken dostlar, tanımam gereken bir sürü şey var.
- İnsan yalnız evcilleştirdiği şeyleri tanıyabilir, dedi tilki. İnsanların hiç
bir şeyi tanımaya vakitleri olmuyor. Satıcılardan olmuş bitmiş şeyleri satın
alıyorlar. Ama dost satan bir satıcı olmadığı için, insanların dostları da yok
artık. Sen bir dost edinmek istiyorsan, evcilleştir beni!
- Ne yapmam gerek bunun için, dedi küçük prens.
- Çok sabırlı olman gerek, diye karşılık verdi tilki. Önce benden biraz uzağa
oturursun, şöyle, otların üstüne. Ben sana göz ucuyla bakarım, sen bir şey
söylemezsin. Konuşmak, anlaşmazlıkların kaynağıdır. Ama, her geçen gün, biraz
daha yakın oturabilirsin..
- Küçük prens, ertesi gün yine geldi.
- Yine aynı saatte gelsen daha iyi olurdu, dedi tilki. Örneğin, ikindiyin saat
dörtte geleceksen ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Saat ilerledikçe de,
içimdeki mutluluk çoğalır. Dört oldu mu, telaşlanır, meraklanırım; mutluluğun
değerini keşfederim! Ama, herhangi bir saatte gelecek olursan, yüreğimi hangi
saatte giydirmem gerektiğini hiçbir zaman bilemem.. Her şeyin bir yolu,
yordamı olmalı.
- Yol, yordam nedir? dedi küçük prens.
- Bu da çoktan unutulan bir şey, dedi tilki. Bir günün öbür günlerden başka
olduğunu, bir saatin öbür saatlerden değişik olduğunu belirleyen şeydir. Benim
avcılarım, yol yordam nedir bilirler. Örneğin perşembe günleri, köyün
kızlarıyla dansa giderler. Onun için perşembe çok güzel bir gündür. Bağa kadar
dolaşmaya çıkarım. Eğer avcılar rasgele bir gün dansa gitselerdi, günler hep
birbirine benzer, benim de hiç tatil günüm kalmazdı.

Küçük prens, bunu üzerine tilkiyi evcilleştirdi. Ayrılma zamanı yaklaştığında
da, tilki:

- Ah, dedi.. ağlayacağım nerdeyse..
- Suç senin, dedi küçük prens, ben sana kötülük etmek istemiyordum. Ama, seni
evcilleştirmemi kendin istedin..
- Elbet, biliyorum, dedi tilki.
- Ama ağlayacaksın! dedi küçük prens.
- Elbet, biliyorum, dedi tilki.
- Öyleyse bir şey kazanmış olmadın.
- Kazandım, dedi tilki, buğdayların rengi yüzünden.

Sonra, şunu ekledi:

- Git güllere bir daha bak. Göreceksin ki, senin gülün dünyada bir tanedir.
Bana "Allaha ısmarladık" demeye gel; ben de sana bir sır armağan edeceğim.

Küçük prens gidip güllere bir kez daha baktı.

- Siz hiç de benim gülüme benziyor değilsiniz, daha hiç bir şey değilsiniz,
dedi onlara. Kimse sizi evcilleştirmiş değil, siz de kimseyi
evcilleştirmemişsiniz. Benim tilkiden eskiden nasılsa öylesiniz siz. O da yüz
bin başka tilkiden değişik yanı olmayan bir tilkiydi. Ama ben onu kendime dost
edindim ve şimdi o, dünyada bir eşi daha olmayan bir tilkidir.

Güller oldukça utanmışlardı.

- Sizler güzelsiniz, ama içiniz boş, diye sürdürdü sözünü küçük prens. İnsan
ölemez sizin için. Evet, rasgele gelip geçen birisi, benim gülümü sizlerden
ayırt etmeyebilir. Ama benim gülüm tek başına silzerin tümünden önemlidir,
çünkü o benim suladığım çiçektir. Çünkü o benim kavanozun altına koyduğum
çiçektir. Çünkü o benim paravanla örttüğüm çiçektir. Çünkü onun tırtıllarını
ayıklayan benim (sonradan kelebek olacak bir ikisi dışında.) Çünkü o, benim
yakınmalarını ya da böbürlenmelerini, hatta arada susuşlarını dinlediğim
çiçektir. Çünkü o benim gülümdür.

Sonra yine tilkiye döndü:

- Hoşça kal, dedi
- Sen de, dedi tilki. İşte sana vereceğim sır. Hem de çok basit: kişi ancak
kalbiyle görür. Göz hiç bir şeyin özünü göremez.

Küçük prens, unutmamak için tekrarladı:

- Göz, hiç bir şeyin özünü göremez.
- Sen gülüne bu kadar çok zaman harcadığın içindir ki gülün önemi böylesine
çoğaldı.
- Ben gülüme bu kadar çok zaman harcadığım için.. dedi küçük prens, unutmamak
için.
- İnsanlar bu gerçeği unuttular, dedi tilki. Ama sen unutmamalısın.
Evcilleştirdiğin kim olursa olsun, sen ondan sorumlusundur artık. Sen şimdi
gülünden sorumlusun.
- Ben, şimdi gülümden sorumluyum, diye tekrarladı küçük prens, unutmamak için.

Epigraf'tan aldım ben bunu...

Küçük Prens, Antoine de Saint-Exupery (Düzyazı - Kısmi Alıntı) Kaynak: Küçük Prens, Can Yayınları Gönderen: Emre Sururi, 12-02-2001 Editör: Emre Sururi

ilk aşk

2007-06-20T10:41:00.000+03:00

sanırım 5 yaşındaydım. taşınıyoduk canım güzel evimizden. bi çocuk vardı saçları sapsarı gözleri masmaviydi. gözgöze bakıyoduk öyle ağlamaklı. sonra banyo penceresinden güvercin girmişti içeri ben çok korkmuştum. babam evde kimse kalmayacak o da içerde kalmasın tadında bi hareketle yakalayıp dışarı çıkardı kuşu. sonra evin bütün camları sıkı sıkı kapatıldı. içerde hiç eşya kalmadı. sarı saçlı mavi gözlü çocuk ben bi de babam. sonra ben o çocuğa ağlayarak elimdeki oyuncak köpeklerden birini verdim. sarıldım. sonra çıktık ordan hepberaber.
arabaya bindiğimizi ve camdan baktığımı hatırlıyorum. yine gözlerimde yaşlar. ne hissettiğimi tam olarak hatırlayamasam da uzun uzun el sallamıştım arabadan geriye doğru bakarak.
şimdi o hüznün sebebini anlayamıyorum ama bir de şu anı var.

benim osman diye sarı saçlı mavi gözlü bir arkadaşım varmış (varmış diyorum çünkü osman adı hiç yok hafızamda) komşumuz ikimize birden bakarmış falanmış filanmış... defalarca bizi yemek masasının altında öpüşürken yakalamış.

sanırım benim ilk aşkım, oyuncağımı hediye ettiğim ve arabadan uzun uzun el salladığım küçük çocuk. osman.

hey gidi...

2007-06-15T21:28:00.000+03:00

ben küçükken böyleydim...

kayıp

2007-06-15T11:13:00.000+03:00

birileri gidince hep geri döner sanıyordum...

.

2007-06-14T11:50:00.002+03:00

yolda annem sandığım birinin elini tutmuş, uzun süre yürümüştüm...
kadın hiç sesini çıkarmamıştı...
farkedince çok korkmuştum...

2007-06-14T11:50:00.001+03:00

ağaçlara tırmanırdım, saklambaş oynardım, parklardaki fıskiyelerin altında koşardım, kavga eder, sonra barışırdım, üzüntülerim üzerini örtünce bulundukları yeri bir daha asla bulamayacağım kadar küçüktü...

sonra büyüdüm...

büyü

2007-06-08T12:08:00.000+03:00

hiç büyümeyeceğimi sanırdım...

olmak ya da olmamak

2007-05-30T13:07:00.001+03:00

küçükken bazen ölmek isterdim...
büyüyünce geçip geçmediğinden emin değilim...

sorular

2007-05-28T16:50:00.000+03:00

hep merak ederdim

"lüküs kamarada kimler oturur?"

DEVe

2007-05-28T13:04:00.000+03:00

bi bina vardı... üzerinde boylu boyunca bir coca cola şişesi resmi... bina öyle yüksekti ki, şişenin kapağının nerede olduğuna bakmak için kafamı kaldırmam yetmezdi, her defasında başım dönerdi...

bir iki sene önce aynı binanın yanından geçtim... coca cola şişesi artık yoktu... ama bina da ufalmış, küçücük kalmıştı sanki... gökdelen sandığım o koca yapı alelade bir apartmana dönmüştü...

ben o kadar büyümüş olamam...

binanın bu kadar küçük görünmesi için büyümem değil, DEVe dönüşmem gerekir...

di...

sanırım...

miyavlayan tavuslar

2007-05-25T14:01:00.000+03:00

sanırım 4 ya da 5 yaşındaydım...

ailecek hayvanatbahçesine gitmiştik. ben şaşkınlık içinde gezerken bi ara kedi sesi duyduk...

kediler de mi varmış falan derken ortalıkta kedi olmadığını farkettik...

sonra tavuskuşları...

miyavlayan tavuskuşları...

bu kadar şaşırıp sevindim mi bi daha bi kuş için, hatırlamıyorum...

çok güzeldi...

evrileme e mi

2007-05-25T10:38:00.000+03:00

küçükken aslında küçük olmaktan biraz geçmişken, kimsenin beni sevmediğini sanırdım.

sonra büyüdüğümü sandım, bunun doğru olmadığına inandım...

va şimdi bir kez daha sanıyorum ki, ben evrimimi tamamladım ve hatta tersine evrime doğru ilerlemeye başladım...

bak düşününce yine aynı noktadayım, küçülüyorum...

anket defteri

2007-05-18T16:34:00.001+03:00

anket defterleri vardı. içinde tonla soru olurdu. defterin asıl amacı kim kime aşık onu öğrenmekti. bi de "baktığınız" kişinin size güzel bi şeyler söylemesine fırsat tanımak (?) amaçlanırdı...

20 tane soru...

ne komik :)

çiçek olmak

2007-05-16T16:43:00.000+03:00

ilkokuldayken sessiz ve uslu durmak çiçek olmak demekti bizim için. çiçek olmak, güzel olmak, öğretmenin en sevdiği "yavrusu" olmak...

meybuz

2007-05-04T10:19:00.000+03:00

meybuz yememiz yasaktı, çünkü hem sağlıksız hem de çok soğuktu. ama annem onu yasaklarken çok önemli bi şeyi göz ardı ediyodu, meybuz dünyanın en tatlı şeyiydi.

ekmek parasının üstüyle hep meybuz alırdı abim. 3 tane alırdı, anneme söylemekle tehdit edince bana bi tanesinin yarısını verirdi, sursardım ben de. o zaman o yarım meybuz dünyanın en güzel şeyiydi.

siyamek abi vardı. bakkaldı. iran'dan gelmişti. siyamek abi bize meybuz sattığını annemlere hiç söylemezdi. sır tutardı. sonra siyamek abi oğlunu da alıp gitti. oğlu gitmeden önce bana oyuncak bi köpek hediye etmişti.

1 litrelik cam coca cola şişesi

2007-04-29T22:30:00.000+03:00

bakkaldan eve kadar taşıyamazdım da ayağıma düşüreceğim diye korkardı annem. boyum kadardı neredeyse, kilom ondan 3-5 fazla sadece...

sofraya konurdu, açılmasını dört gözle beklerdim. o zamanki 1 litre, her nasılsa şimdikinden fazla olmalıydı ki, içerdim içerdim bitiremezdim. o kadar lezzetliydi ki, o olsa günlerce yemeye içmeye ihtiyaç duymam gibi gelirdi.

doğum gününde, yılbaşında delicesine bir heyecan yaratan, o zamanlarda çekilen tüm özel gün fotoğaflarında baş köşede yerini alan nadide aksesuardı.

büyüdüm, sonra anılarıma gömüldüğümde hep aklıma ilk gelenlerden oldu. tüm anılarımda adı bi kez geçen...

"...

umutsuz olduğum günler doğum günüme yakınsa doğum günü uğursuzluğuna bağlarım her şeyi. "yine berbat geçecek" derim önce, sonra da "zaten sevmem, anlamsız bulurum" gibi cümlelerin arkasına sığınırım. oysa ben de birileri yüzümü güldürsün, şaşırtsın, beni bu umutsuzluktan kurtarsın isterim... olmaz...

en son 6 yaşıma girerken en içten ve gerçek halimle, bir doğum günümde gülümsediğimi hatırlıyorum. ev tıklım tıkıştı. nasıl organize edildi bilmiyorum ama mahallenin tüm çocukları toplanmıştı, herkes kendi oyuncaklarının arasından bi şeyler seçip getirmişti. abim biriktirdiği harçlıklarından plastik, mavi gözlü bi bebek almıştı. annem bir sürü yemek yapmıştı, bi de kırık bisküvilerden yaptığı kakaolu pastadan... koca bi şişe koka kola alınmıştı. sonra babam gelmişti, elinde bir paketle. nasıl sevinmiştim... sarılmıştım babama, sarılmıştım... hediye neydi hatırlamıyorum, sadece babama sımsıkı sarılmıştım. bi de o koku işte, sonrası yok. sonrası hep numara...

..."

vaktiyle privatesozlukte yazılmıştı bu son kısım

gülen salam

2007-04-29T22:12:00.000+03:00

reklamları yeni yeni keşfettiğimiz yaşlardı sanıyorum, eve gülen salam alınsın diye çılgınca bir yalvarma gösterimiz olmuştu. gülen salam alındı, doğru düzgün yenilemeden atıldı.
sebep: berbat bir tadı vardı...

ömrü çok uzun olmadı zaten. raflarda fazla zaman geçiremedi çünkü kötü bir fikirdi :)

gülen salam siz kestikçe gülümsemeye devam eden sevimli bir fikir olabilirdi ama en azından bizim yediğimiz günlerde tadı ön planda tutulmamıştı.

yine de o pazar çok güzeldi. kahvaltı tabağına dizilmiş gülen yüzler, ve kahvaltı masasının etrafına dizilmiş gülümseyen yüzler. gülen salam ve güzel pazar.

uğurböceği

2007-04-27T17:35:00.000+03:00

her taraf çam ağaçlarıyla ve beyaz mermerlerle dolu. çam ağaçlarının üzerinde onlarca uğurböceği. öyle güzeller ki terli avuçlarıma doldurup sevmek istiyorum hepsini. ya ezilip kalıyorlar parmak aralarımda ya da uçup gidiyorlar.

ben onların telaşına dalmışken abim geliyor, omuzlarımdan tutup sallıyor beni, gözleri şiş yanakları kıpkırmızı, "biz bu kadar üzgünken sen nasıl? nasıl?" diyor...
gidiyor... ağlamaya başlıyorum... "sadece oynuyorum"...

biraz sonra annem, babamı son kez görmemi söylemek için yanıma geliyor... "git bak" diyor, ne dediğini bilemeden... annemin kucağına oturuyorum. uğurböcekleri uçuşuyor... babam toprağın altına indikçe uğurböcekleri çoğalıyor mu ne? her yer kırmızı siyah...

o gün beni uğurböcekleri kurtarıyor. o gün için en çok onların güzelliğini hatırlıyorum. zaman onlarca uğurböceğiyle benim aramdan akıp geçiyor...

sobalı evler

2007-04-27T13:36:00.000+03:00

sobalı evlerde büyüyen çocuklar kışın gecenin bir vakti çişlerinin gelmemesi gerektiğini bilirler. çünkü sobalı evler tek odası ısınan özellikle mutfağı, banyosu ve tuvaleti buz gibi olan evlerdir. geceleri karanlıkta soba artık soğumuş olsa da etrafına yaydığı ılık gölge o odayı cennete çevirir.

sobalı evler kışın kestane kokusunun, sıcak çayın, çekirdeğin ve patlamış mısırın eksik olmadığı evlerdir. sadece dışınızı değil içinizi de ısıtan sobadır. sobanın etrafına topladığı anne, baba, kardeş -ki aile deriz biz ona- dünyanın en sıcak dört duvarını gösterir size.

sıcacık banyoyla, sıcacık oturma odası arasındaki buz gibi koridor kabus gibidir siz banyodan çıktığınızda. koşarsınız ve sobaya sarılmamak için zor tutarsınız kendinizi.

sobalı evler anneler için eziyet, çocuklar için güzel anılarla doludur.

sobalı evler anneler için eziyet, çocuklar için güzel anılarda DOLUYDU...

duvara asılı telefonlar

2007-04-27T11:30:00.000+03:00

daha çok küçükken amerikan filmlerinde görürdüm genellikle mutfak duvarında asılı olurdu uuupuzun bir de kordonu olurdu ki ev sahibi elinde telefonun ahizesiyle bütün evi dolaşabilirdi. o zaman anlam veremezdim, neden bizim evdeki telefonun bununla uzaktan yakından alakası alakası olmadığına...

bizim telefonumuz yıllarca numarayı hakikaten çevirdiğiniz telefonlardan oldu. mesela sıfır için taaaa sıfıra geçirirdiniz parmağınızı sonra çevirirdiniz o metal tırnağa kadar bırakıverirdiniz. tırrrrrrrt sesinden sonra ikinci rakama geçerdiniz.

bu durumda o yaşlarda evde olmayan her şeyin en güzel olduğunu düşünen bendeniz hep tuşlu uuuuupuzun kablolu duvar telefonumuzun olacağı zamanları hayal ederdim. hayal işte, küçük ama o zaman için önemli bir hayal. bir çocuk için çok öenmli belki ama aslında varlığının da yokluğunun da bir şeyi etkilemediği bir hayal...

sonra eve tuşlu telefonlardan alındı, duvara asılmıyordu ama tuşları vardı işte. tıkır tıkır arayabiliyordunuz her yeri. diğer telefonu kaldırıp atmadık bir kenara paralel çekildi işte... ama tuşlu telefon oturma odasındaydı çevirmeli olansa salon girişinde, oturma odasından çok çok uzakta... dolayısıyla salonun sadece misafirler geldiğinde açılan bir oda olduğu zamanlarda; ailenin içinde yapılamayacak konuşmalarda, ilk aşkların gelip çatığı dönemlerde, salona kapanıp, yere yayılıp saatlerce saatlerce süren sohbetler o tııııırt sesi çıkaran telefonla yapıldı... anne seslendi içerden, yeter artık kapat o telefonu dedi defalarca... ama işte bi o telefon bi de ben kaldık salonda uzunca bir dönem...

ne diyordum...

şimdi telsiz telefon denilen nefretengiz aygıtın soğukluğundan mıdır, yoksa cep telefonu denen gereksiz cihazın elimize yapışmış olmasından mıdır bilmiyorum ama ev telefonuyla hiç konuşmuyorum. saatler süren, sabahları bulan kurlar zaten çok gerilerde kaldı -ne acı... ama o tombik, tırrt sesi çıkaran telefon hala evin baş köşesinde, kullanılmıyor ama kimse de atmaya kıyamıyor.

ve ben şimdi anlıyorum ki çocukken izlediğim gereksiz filmlerin gereksiz teknolojisi sadece soğukluk taşıyormuş. ben hala çevirme sesini duyduğum telefonumu seviyorum. belki telefonda konuştuğum kişiyle aram olmayınca telefona yürekten bağlandığımdandır, bilmiyorum...

vaktiyle tarafımdan privatesozluk'te yazılmıştı