ye

meybuz yerdik,
çokomel yerdik,
etipuf yerdik,
altın ve şemsiye şeklin çikolatalardan yerdik,
mabel yerdik ve mabel'i meybıııl olarak değil mabel diye okurduk,
erik toplardık, kiraz toplardık, kayısı toplardık ağaçlardan, onları da yerdik,
annane börekleri yerdik,
mutluyduk, daha da mutlu olurduk,
sürekli yerdik, ama sıska kalmaya devam ederdik...

meybuz

meybuz yememiz yasaktı, çünkü hem sağlıksız hem de çok soğuktu. ama annem onu yasaklarken çok önemli bi şeyi göz ardı ediyodu, meybuz dünyanın en tatlı şeyiydi.

ekmek parasının üstüyle hep meybuz alırdı abim. 3 tane alırdı, anneme söylemekle tehdit edince bana bi tanesinin yarısını verirdi, sursardım ben de. o zaman o yarım meybuz dünyanın en güzel şeyiydi.

siyamek abi vardı. bakkaldı. iran'dan gelmişti. siyamek abi bize meybuz sattığını annemlere hiç söylemezdi. sır tutardı. sonra siyamek abi oğlunu da alıp gitti. oğlu gitmeden önce bana oyuncak bi köpek hediye etmişti.

1 litrelik cam coca cola şişesi

bakkaldan eve kadar taşıyamazdım da ayağıma düşüreceğim diye korkardı annem. boyum kadardı neredeyse, kilom ondan 3-5 fazla sadece...

sofraya konurdu, açılmasını dört gözle beklerdim. o zamanki 1 litre, her nasılsa şimdikinden fazla olmalıydı ki, içerdim içerdim bitiremezdim. o kadar lezzetliydi ki, o olsa günlerce yemeye içmeye ihtiyaç duymam gibi gelirdi.

doğum gününde, yılbaşında delicesine bir heyecan yaratan, o zamanlarda çekilen tüm özel gün fotoğaflarında baş köşede yerini alan nadide aksesuardı.


büyüdüm, sonra anılarıma gömüldüğümde hep aklıma ilk gelenlerden oldu. tüm anılarımda adı bi kez geçen...




"...


umutsuz olduğum günler doğum günüme yakınsa doğum günü uğursuzluğuna bağlarım her şeyi. "yine berbat geçecek" derim önce, sonra da "zaten sevmem, anlamsız bulurum" gibi cümlelerin arkasına sığınırım. oysa ben de birileri yüzümü güldürsün, şaşırtsın, beni bu umutsuzluktan kurtarsın isterim... olmaz...

en son 6 yaşıma girerken en içten ve gerçek halimle, bir doğum günümde gülümsediğimi hatırlıyorum. ev tıklım tıkıştı. nasıl organize edildi bilmiyorum ama mahallenin tüm çocukları toplanmıştı, herkes kendi oyuncaklarının arasından bi şeyler seçip getirmişti. abim biriktirdiği harçlıklarından plastik, mavi gözlü bi bebek almıştı. annem bir sürü yemek yapmıştı, bi de kırık bisküvilerden yaptığı kakaolu pastadan... koca bi şişe koka kola alınmıştı. sonra babam gelmişti, elinde bir paketle. nasıl sevinmiştim... sarılmıştım babama, sarılmıştım... hediye neydi hatırlamıyorum, sadece babama sımsıkı sarılmıştım. bi de o koku işte, sonrası yok. sonrası hep numara...

..."


vaktiyle privatesozlukte yazılmıştı bu son kısım

gülen salam

reklamları yeni yeni keşfettiğimiz yaşlardı sanıyorum, eve gülen salam alınsın diye çılgınca bir yalvarma gösterimiz olmuştu. gülen salam alındı, doğru düzgün yenilemeden atıldı.
sebep: berbat bir tadı vardı...

ömrü çok uzun olmadı zaten. raflarda fazla zaman geçiremedi çünkü kötü bir fikirdi :)

gülen salam siz kestikçe gülümsemeye devam eden sevimli bir fikir olabilirdi ama en azından bizim yediğimiz günlerde tadı ön planda tutulmamıştı.

yine de o pazar çok güzeldi. kahvaltı tabağına dizilmiş gülen yüzler, ve kahvaltı masasının etrafına dizilmiş gülümseyen yüzler. gülen salam ve güzel pazar.